Το αθώο παιδί της Δύσης

Author: Χωρίς σχόλια Share:

Χιλιάδες πρόσφυγες από τις χώρες της εγγύς Ανατολής παίρνουν τον δρόμο προς την Ευρώπη, αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Το ταξίδι τους μια σύγχρονη Οδύσσεια με αναρίθμητα εμπόδια και απώλειες προς την γη της επαγγελίας. Στον αντίποδα, τρομοκρατικές επιθέσεις εξτρεμιστών ισλαμιστών, σε χώρες της δυτικής Ευρώπης, πολλοί εκ των οποίων ήταν πολίτες αυτών των χωρών. Έπειτα, στρατιωτικές επιθέσεις των δυτικών κρατών προς Ισλαμικά κράτη και κλείσιμο των συνόρων για τους πρόσφυγες. Ένας φαύλος κύκλος ενός κόσμου που ζει στα πλαίσια μιας υστερο-καπιταλιστικής τρέλας.

Η τρομολαγνεία έχει κατακτήσει την συνείδηση κάθε πιστού ευρωπαίου, θεωρώντας μόνο υπεύθυνο για όλα αυτά τα δεινά τον άνθρωπο που τυγχάνει να είναι ισλαμιστής και όχι καλός χριστιανός. Συνειρμικά, μου έρχεται στο νου το ¨κομμουνιστικό τέρας¨ της ύστερης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου περιόδου που βρίσκονταν εκεί, σαν ένας απόπατος των εκάστοτε κατηγοριών και φόβων μας. Όλα αυτά όμως απορρέουν από τις ατέλειες του δικού μας οικοδομήματος.

Ένα οικοδόμημα προσανατολισμένο στον ατομοκεντρισμό, οδηγούμενο από την απόλαυση εφόσον η επιθυμία παραμένει αγκιστρωμένη στο φαντασιακό μας. Καλύπτουμε το συμβολικό κενό μόνο με την αχαλίνωτη κατανάλωση και αποτιμούμε ιδιαίτερο φόρο τιμής σε ένα ¨ανήκειν¨ από τον φόβο μας μην καταλήξουμε στην χωματερή του ανθρώπινου υπόλοιπου που ανήκουν οι άλλοι.

Όμως, αυτό που δεν λαμβάνουμε υπό όψη είναι το πεπερασμένο τούτης της υπεραπόλαυσης, η οποία δεν αρκεί για τον καθένα μας. Σήμερα, δεν αρκεί ούτε για τους πολίτες ενός δυτικού κράτους δημιουργώντας ανθρωπιστικές κρίσεις εντός των συνόρων του. Οι εξτρεμιστές τρομοκράτες του Ισλάμ δημιουργούνται από εμάς τους ίδιους, όταν τους απαγορεύετε η είσοδος σε ένα ¨ανήκειν¨, όταν τους καθιστούμε απόβλητους, το πενιχρό υπόλοιπο, τους παρίες του οικοδομήματός μας αν και πρώτα τους δείξαμε την λάμψη μας και τα θέλγητρα αυτής της ωραίας προ-οιδιπόδειας σχέσης μας.

Το ίδιο συνέβη με τους πρόσφυγες επίσης, τα ιμπεριαλιστικά μας κατορθώματα τους άναψαν την σπίθα για απόλαυση και τώρα επιθυμούν να οδεύσουν προς την πηγή για να ξεδιψάσουν.

Η αποκόλληση μας από αυτό τον τρόπο ζωής καθίσταται περισσότερο από ποτέ αναγκαία. Το πέρασμά μας από το ατομικό στο καθολικό αλλά μέσω μια διαφοράς, μια ελάχιστης διαφοράς, που ενυπάρχει σε μια καθολικότητα και όχι ενός εξαγνισμού ίσως να αποτελεί το πρώτο λιθαράκι ενός νέου δρόμου που επιβάλλεται να διανοίξουμε. Θα μπορούσε να ειπωθεί: “ας ξεκινήσουμε, ξανα-ανακαλύπτοντας την Αγάπη”. Θα προτιμούσα μάλλον να ξεκινήσουμε, ξανα-ανακαλύπτοντας την Επιθυμία…

του Σάββα Λαζαρίδη

Previous Article

Η «αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι»

Next Article

Μην τον Έρωτα Κρεμάτε.

Διαβάστε επίσης: