« Shane and Maggie », Ένα πορτρέτο ενδοοικογενειακής βίας.

Author: Χωρίς σχόλια Share:

 

Τον Ιούνιο του 2013 η Sarah Naomi Lewkowicz, κέρδισε το βραβείο φωτογραφίας « Ville de Perpignan Rémi Ochlik » , ενώ αργότερα τον ίδιο χρόνο κατακτά και  το πρώτο βραβείο  στην κατηγορία « φωτογραφία σύγχρονων ζητημάτων » για την εκπληκτική δουλειά της με τίτλο  « Ένα πορτρέτο της ενδοοικογενειακής βίας ».

Το Νοέμβριο του 2012 και ενώ η Sarah Lewkowicz εργαζόταν ως ελεύθερη φωτογράφος, κάνοντας παράλληλα το μεταπτυχιακό της στο Πανεπιστήμιο του Ohio, ήρθε αντιμέτωπη με μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της καριέρας της.

Βρισκόμουν σε ένα τοπικό φεστιβάλ καλαμποκιού στο Νοτιοανατολικό Ohio, όταν σχεδόν αμέσως το βλέμμα μου εντόπισε έναν άντρα καλυμμένο με τατουάζ, μεταξύ των οποίων και ένα ευκρινές στη βάση του λαιμού του που έγραφε « Maggie Mae ». Κρατούσε ένα όμορφο, μικρό κοριτσάκι με ξανθές μπούκλες και ο τρυφερός τρόπος που την αγκάλιαζε, διέψευδε οτιδήποτε « εκφοβιστικό »  ενέπνεε το μελάνι των τατουάζ. Πλησίασα και ρώτησα αν μπορώ να τραβήξω ένα πορτρέτο τους.

Κατέληξα να περάσω όλο το βράδυ με  τον Shane, 31 ετών, και την φίλη του Maggie, 19. Η Maggie είχε δύο παιδιά, τον τετράχρονο Kayden και την δύο ετών Memphis, τα οποία μεγάλωνε μόνη της.

O Shane και η Maggie ήταν μαζί ένα μήνα. Ο Shane μου μίλησε για τα προβλήματά του με τον εθισμό και το μεγάλο διάστημα που πέρασε στη φυλακή. Η Maggie είχε χάσει την μητέρα της από υπερβολική δόση ναρκωτικών όταν εκείνη ήταν μόλις οκτώ χρονών. Πριν φύγω για το σπίτι, ρώτησα αν θα μπορούσα να τους ξανασυναντήσω και να τραβήξω μερικές επιπλέον φωτογραφίες. Ήθελα να αποτυπώσω το στίγμα που συνδέεται με τους πρώην κατάδικους· ακόμα και αν είναι σωματικά ελεύθεροι, το στίγμα συχνά τους επιβάλλει μια μεταφορική φυλακή.  Συμφώνησαν.

[foogallery id=”1337″]

 

Ένα βράδυ τους επισκέφθηκα σε ένα μπαρ όπου ο Shane είχε βρει μια προσωρινή δουλειά, κοντά στο σπίτι ενός φίλου που έμεναν μαζί με τα παιδιά. Εκείνο το βράδυ, η Maggie εκνευρίστηκε όταν μια άλλη γυναίκα φλέρταρε με τον Shane. Επιστρέφοντας στο σπίτι άρχισαν να λογομαχούν, και σύντομα ο Shane άρχισε να τη χτυπάει. Την έσπρωχνε με ορμή πάνω στον τοίχο, ενώ επιχείρησε ακόμα και να την πνίξει μπροστά στα μάτια της μικρής Memphis. Αφού βεβαιώθηκα ότι κάποιος από τους συγκατοίκους είχε καλέσει την αστυνομία, συνέχιζα να φωτογραφίζω την κακοποίηση.

Όταν τελικά έφτασε η αστυνομία, διαπίστωσα ότι οι αξιωματικοί ήταν καλά ενημερωμένοι σχετικά με το νομικό πλαίσιο και δεν προσπάθησαν να με σταματήσουν από τη λήψη φωτογραφιών. Αν και αρχικά η Maggie δεν ήθελε να συνεργαστεί με τους αστυνομικούς, τελικά κατέθεσε για το περιστατικό. Ο Shane , που απομακρύνθηκε με χειροπέδες, κρίθηκε ένοχος για ενδοοικογενειακή βία και του επεβλήθη ποινή φυλάκισης εννέα μηνών.

[foogallery id=”1357″]

Το περιστατικό έθεσε μια σειρά από ηθικά ζητήματα. Δέχτηκα δριμύτατη κριτική από δεκάδες ανώνυμους σχολιαστές του Διαδικτύου, κατά τους οποίους θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να είχα παρέμβει στο περιστατικό. Η κριτική αυτή αντικρούστηκε από τους ειδικούς που επισημαίνουν ότι η οποιαδήποτε παρέμβαση σε ένα τέτοιο περιστατικό συνήθως επιδεινώνει την κατάσταση, θέτοντας σε περαιτέρω κίνδυνο το θύμα.

Από εκείνη τη νύχτα του Νοέμβριου, η Maggie μετέβη  στην Αλάσκα για να είναι με τον πατέρα των δύο της παιδιών. Τον Μάρτιο του ίδιου έτους η Lewkowicz  , θα συναντήσει εκ νέου την Maggie στην Αλάσκα για να αποτυπώσει τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις  του συμβάντος στην τρέχουσα σχέση της, τα παιδιά και τη δική της αίσθησης του εαυτού.

Το έργο μου, «Shane and Maggie», επιδιώκει να απεικονίσει την ενδοοικογενειακή βία ως μια διαδικασία που εξελίσσεται και όχι ως μεμονωμένο επεισόδιο, καθώς και τις επιπτώσεις – άμεσες και μακροπρόθεσμες – στα θύματα, τις οικογένειές τους και τους κακοποιητές.

Η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα έγκλημα σε μεγάλο βαθμό αόρατο. Σπάνια περιορίζεται σε ένα μεμονωμένο περιστατικό, και σπάνια σταματά.

 

Το ολοκληρωμένο portfolio της Sarah Naomi Lewkowicz μπορείτε να το δείτε εδώ.

 

 

 

 

 

Previous Article

Οκτάβιο Λοσάνο Πας: Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε την ποίηση σαν ένα πήδημα θανάτου

Next Article

Άλμπερ Καμύ, Η ομιλία μετά το Νόμπελ.

Διαβάστε επίσης: