Άρθουρ Σοπενχάουερ: “Ο θάνατος είναι σοβαρή υπόθεση”

Author: Χωρίς σχόλια Share:

Το ζήτημα του θανάτου όλους λίγο, πολύ μας έχει απασχολήσει. Είναι ένα θέμα που οι περισσότεροι το αποφεύγουμε και αναβάλλουμε τη σκέψη καθώς μας φοβίζει, μας ανατρέπει τα δεδομένα της στάσης μας απέναντι στη ζωή και “θολώνει” τη διαύγειά μας.. Οι περισσότεροι φιλόσοφοι, έχουν συμφωνήσει ότι φιλοσοφία είναι η μελέτη του θανάτου και σύμφωνα με τον Πλάτωνα, κάτι που θα πρέπει να ασχολούμαστε από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας.

Ένας από αυτούς του φιλοσόφους, ο Άρθουρ Σοπενχάουερ διατύπωσε σε μεγάλο βαθμό τις απόψεις του και σας τις παρουσιάζουμε παρακάτω:

“Ο άνθρωπος κουβαλάει μαζί του σαν αφηρημένη έννοια τη βεβαιότητα του θανάτου, μόνο που αυτό τον φοβίζει σπάνια και σε εντελώς συγκεκριμένες στιγμές, όταν κάποιο περιστατικό τού φέρει στο μυαλό την ιδέα του θανάτου. Απέναντι στην πανίσχυρη φωνή της φύσης ελάχιστα μπορεί να κάνει ο στοχασμός. Στον άνθρωπο, αλλά και στο ζώο το οποίο δε σκέφτεται, επικρατεί σαν εσχάτη καταφυγή του μυαλού η βεβαιότητα, που προκύπτει από τα κατάβαθα της συνείδησης, ότι ταυτίζεται με τη φύση, με τον ίδιο τον κόσμο. Το αποτέλεσμα είναι κανείς να μην ανησυχεί ιδιαίτερα από τη σκέψη του σίγουρου και ίσως επικείμενου θανάτου, και όλοι να ζουν σαν να πρόκειται να ζήσουν για πάντα..”

“Η πιο σοφή απ’ όλες τις φιλοσοφίες, η ινδική, το εκφράζει αυτό δίνοντας στον Σίβα, τον θεό που συμβολίζει την καταστροφή και τον θάνατο (όπως αντίστοιχα ο Βράχμα, ο πιο αμαρτωλός και υποβαθμισμένος θεός της ινδικής τριάδας, συμβολίζει τη γέννηση, την προέλευση και ο Βισνού την επιβίωση), ως χαρακτηριστικό σύμβολο όχι μονο το περιδέραιο με τις νεκροκεφαλές αλλά και τον φαλλό, το σύμβολο της αναπαραγωγής, η οποία νοείται ως αντίθετος πόλος του θανάτου. Με αυτό υπονοείται ότι η γέννηση και ο θάνατος είναι συζυγή φαινόμενα, τα οποία αλληλοεξουδετερώνονται και αλληλοεξαλείφονται…”

“Και όντως, αν με ρωτήσει κάποιος κάτοικος της Άπω Ανατολής τί ακριβώς είναι η Ευρώπη, θα του απαντούσα: είναι το μέρος εκείνο του κόσμου, το οποίο κυριαρχείται από την ανήκουστη και απίστευτη αυταπάτη, ότι η γέννηση του ανθρώπου είναι η απόλυτη αρχη του κι ότι ο άνθρωπος έχει προκύψει απ ‘ το τίποτα.”

“Η ελαφράδα και η ανεμελιά της νιότης μας βασίζεται, ως ένα βαθμό, στο ότι ανεβαίνουμε το βουνό, δε βλέπουμε το θάνατο, γιατί βρίσκεται στους πρόποδες της άλλης πλευράς. Μόλις όμως περάσουμε την κορυφή, αποκτούμε οπτική επαφή με το θάνατο, τον οποίο μέχρι τότε είχαμε μόνο ακουστά, ενώ ταυτόχρονα οι ζωτικές μας δυνάμεις αρχίζουν να υποχωρούν, το ίδιο και η όρεξή μας για ζωή. Μια βλοσυρή σοβαρότητα παίρνει τη θέση της νεανικής ελαφράδας και ζωγραφίζεται ακόμα και στο πρόσωπο μας…”

 

Από τα βιβλία: Πάρελγα και παραλειπόμενα, Ο κόσμος ως βούληση και ως παράσταση, Πρώιμα χειρόγραφα
Previous Article

« Στον Αστερισμό Της Φιλοσοφίας », Μια Οπτικοποίηση Των Σχέσεων Επιρροής Μεταξύ Των Φιλοσόφων.

Next Article

Πιερ Πάολο Παζολίνι, « Περί Ελευθερίας »

Διαβάστε επίσης: