Ο Henry David Thoreau και η Πολιτική Ανυπακοή.

Author: Χωρίς σχόλια Share:

Τον Ιούλιο του 1846, Ο Henry David Thoreau  βρίσκεται στο κρατητήριο της κωμόπολης Κόνκορντ της Μασαχουσέτης. Όπως λέει ο ίδιος, στο « μόνο κτίριο σε ένα κράτος σκλάβων, όπου μπορεί να κατοικήσει ένας ελεύθερος άνθρωπος διατηρώντας την αξιοπρέπειά του ».

Ο λόγος: η άρνησή του να καταβάλει τον φόρο που του αναλογούσε, σε μια κυβέρνηση, η οποία διεξήγαγε έναν άδικο πόλεμο- αποικιοκρατικό πόλεμο ενάντια στο Μεξικό- και συνεχώς ενίσχυε τον θεσμό της δουλείας.

Λίγες μέρες αργότερα και αφού του ζητήθηκε να καταβάλει φόρο για την αμοιβή των κληρικών, θέτει εαυτόν εκτός κάθε είδους κοινότητας με την παρακάτω δήλωση:

«Δια της παρούσης, γνωρίζω σε όλους ότι εγώ, ο Χένρυ Θορώ, δεν επιθυµώ να θεωρούµαι µέλος της οποιαδήποτε αναγνωρισµένης κοινότητας στην οποία δεν συµµετέχω».

«Πώς αισθάνεται ένας άνθρωπος απέναντι στην αμερικανική κυβέρνηση σήμερα; Απαντώ ότι του προξενεί μεγάλη δυσαρέσκεια ο οποιοσδήποτε συσχετισμός μαζί της. Μου είναι αδύνατο, για παράδειγμα, να αναγνωρίσω το πολιτικό αυτό όργανο ως δική μου κυβέρνηση…»

Σύμφωνα με τον Thoreau, καθήκον όλων είναι να υπακούουν το ηθικό τους αίσθημα πράττοντας αυτό που οι ίδιοι θεωρούν σωστό, ακόμα κι αν αυτό αντιτίθεται στους νόμους. Άλλωστε οι νόμοι δεν είναι εξ’ορισμού συνυφασμένοι με την ηθική.

Ο πολίτης οφείλει να εξασκεί τη δικαιοσύνη, με το να μην τροφοδοτεί  το άδικο μέσω της υπακοής ή της χρηματοδότησης.

Η καταπίεση της ηθικής του συνείδησης και η τυφλή υπακοή στους νόμους σε καμία περίπτωση δεν τον καθιστούν καλό πολίτη, καθώς έτσι  μπορεί να υποστηρίζει τις μη ηθικές επιλογές μιας κυβέρνησης άπληστης.

Για τον Thoreau, καλύτερη κυβέρνηση είναι εκείνη που δεν κυβερνά καθόλου, και η πολιτική ανυπακοή είναι χρέος των ελεύθερων και δίκαιων ανθρώπων απέναντι σε ένα κράτος που τους επιβάλλει δια νόμου να γίνουν φορείς της αδικίας προς το συνάνθρωπό τους .

Ο αναρχισμός του Thoreau δεν είναι πολιτικός. Είναι γλαφυρός κριτικός φιλοσοφικός αναρχισμός. Δεν επιχειρεί να καταργήσει το κράτος. Επιδιώκει να φιλτράρει τις πολιτικές προσταγές, και να απαξιώσει τους άδικους θεσμούς που ανακόπτουν την προσωπική ελευθερία και αντιτίθενται στην εσωτερική ηθική, υποχρεώνοντας τους σε αναμόρφωση.

Με τη φυλάκισή του και με το δοκίμιο «Περί Πολιτικής Ανυπακοής» θεμελιώνει μια τακτική ειρηνικής επανάστασης, ατομικής και συλλογικής, μη βίαιης αντίστασης στην άδικη εξουσία, μιας επανάστασης διαφορετικής από την πνιγμένη στο αίμα που ο κόσμος γνώριζε ως τότε.

Και σε όσους φοβούνται την επανάσταση, ο Thoreau θέτει το ερώτημα:

« Μα δεν υπάρχει ήδη αιματοχυσία όταν τραυματίζεται η συνείδηση; »

 

 

∗ Το κείμενο είναι της « Ντιιιν »

 

 

Image© robotmafia

Previous Article

Μην τον Έρωτα Κρεμάτε.

Next Article

Ιστορικά Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων.

Διαβάστε επίσης: