Μην τον Έρωτα Κρεμάτε.

Author: Χωρίς σχόλια Share:

 

Η σύγχρονη εποχή μας αρέσκεται στο να μεταλλάσσει έννοιες, στήνοντας αυτές στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Από αυτή τη φρενίτιδα, η οποία τείνει να διαμορφώνει το κοινωνικό σε ένα ομιχλώδες κινούμενο πλαίσιο δίνοντας έμφαση σε ένα άψυχο και πληκτικό ατομικό, δεν γλυτώνει ούτε ο Έρωτας. Το αστείο εδράζεται στο γεγονός πως η ελευθερία του έρωτα, η θραύση των αιώνιων δεσμών του, απαιτήθηκε μέσω αγώνων από εμάς τους ίδιους. Ήταν Μάης του ’68 όταν οι νέοι ξεσηκώθηκαν, βγήκαν στους δρόμους με σκοπό τους να γκρεμίσουν το παλιό. Ζητούσαν περισσότερη ελευθερία, κήρυσσαν το Παρίσι σε μια κατάσταση διαρκούς ευτυχίας, απαγόρευαν το απαγορεύεται και εξόρκισαν στο πυρ το εξώτερον κάθε εν δυνάμει θεό ή αφέντη. Τα αιτήματα βρήκαν ανταπόκριση και ο σκοπός επιτεύχθηκε, αλλά ασυνείδητα όπως συμβαίνει σε κάθε επανάσταση που ξεχνάει την πηγή της, δηλαδή την αρχική σπίθα της εξέγερσης, ένας νέος αφέντης αλυσόδεσε την κοινωνία και αυτά τα δεσμά καλά κρατούν έως σήμερα.

Πράγματι, μπορούμε να περηφανευόμαστε για αυτή την κατάκτηση τώρα πια που είμαστε σκλάβοι της ελευθερίας, σκλάβοι της απόλαυσής μας. Ερωτευόμαστε πια ελεύθερα, όποτε θέλουμε, όποιον θέλουμε, όπως θέλουμε, κλεισμένοι συνάμα στα ερμητικά σύνορα της μονάδος. Δεν ερωτευόμαστε παρά μόνο για να ικανοποιήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, για να απολαύσουμε εμείς οι ίδιοι μέσω του άλλου, μετατρέποντας τον έρμαιο των πιο ευφάνταστων ιδιοτροπιών μας. Ο φόβος της διάρρηξης και της ανασύνταξης της ζωής μας που πραγματώνεται μέσω του Έρωτα, μας κάνει να απευθυνόμαστε στον άλλο με τρόπο φετιχιστικό.  Η αναγωγή του Έρωτα σε εμπόρευμα ελεύθερης διακίνησης εντός του νεοφιλελεύθερου υστερο-καπιταλιστικού κόσμου είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός. Η αναγωγή στο Δύο, απαραίτητη προϋπόθεση για τον Έρωτα, είναι αδύνατη στο χώρο της υπεραπόλαυσής μας. Αγκιστρωμένη η επιθυμία στο εικονοφαντασιακό έχει απολέσει την δυνατότητα της επιλογής, έννοια απαραίτητη για να καθίσταται εφικτό το άνοιγμα μας στην ενδεχομενικότητα του τυχαίου. Δεν επιλέγουμε πια τίποτα φοβούμενοι πως έτσι θα καταστούμε κοινωνικά απορρίμματα και η θέση μας θα βρίσκετε στο μη-όλο, στο θλιβερό υπόλοιπο του παρία.  Ο Έρωτας, με την οντολογική εμβέλεια που διαθέτει, μας δείχνει το πέρασμα από το τυχαίο προς  μια αξία καθολική, βασισμένη στην διαφορά και όχι στις ταυτίσεις  που μας δίνει ο καθρέφτης που αρεσκόμαστε να βλέπουμε το φανταστικό μας alter ego.

Θέλει τόλμη να επιλέξουμε να κτίσουμε πάνω στο Δύο με μόνο εργαλείο τη διαφορά αφήνοντας την επιθυμία μας να εκφραστεί σαν επιθυμία καθαυτή και όχι υπό τη μορφή της απόλαυσης. Θέλει δύναμη για να ερωτευθούμε και η έλλειψη αυτής αναζητά να ικανοποιηθεί τοποθετώντας τον ένοχο στο ικρίωμα. Ίσως, φοβόμαστε ακόμη τα τέρατα των παραμυθιών. Ίσως, φοβόμαστε τα τέρατα που είμαστε εμείς…

 

 

∗ του Σάββα Λαζαρίδη

 

 

Image© Gilbert Garcin

Previous Article

Το αθώο παιδί της Δύσης

Next Article

Ο Henry David Thoreau και η Πολιτική Ανυπακοή.

Διαβάστε επίσης: