LSD: Κάτι παραπάνω από ένα ναρκωτικό;

Author: Χωρίς σχόλια Share:



To διαιθυλαμίδιο του λυσεργικού οξέος (Lysergic acid diethylamide), γνωστό περισσότερο με το ακρωνύμιο LSD, ήLSD-25, ή λυσεργίδη, είναι συνθετική, δραστική, παραισθησιογόνος ουσία που παράγεται από το λυσεργικό οξύ, το οποίο με τη σειρά του εξάγεται από το μύκητα ερυσίβη (Claviceps purpurea) που αναπτύσσεται συνήθως στη σίκαλη. Παρασκευάζεται χημικά και η βασική χημική δομή του είναι παρόμοια με αυτή των αλκαλοειδών της ερυσίβης, ενώ εμφανίζει επίσης ομοιότητες με άλλες ουσίες, όπως η ψιλοκυβίνη, με δυνατότητα δέσμευσης της δράσης της σεροτονίνης.

.

O Άλμπερτ Χόφμαν, ένας χημικός που εργαζόταν για τη Φαρμακοβιομηχανία Σαντόζ, συνέθεσε το LSD για πρώτη φορά το 1938 στη Βασιλεία της Ελβετίας, καθώς αναζητούσε ένα διεγερτικό του αίματος. Όμως οι παραισθησιογόνες παρενέργειές του ήταν άγνωστες μέχρι το 1943 όταν ο Χόφμαν κατανάλωσε κατά λάθος λίγο LSD. Αργότερα ανακαλύφθηκε ότι η χορήγηση από το στόμα μιας μικρής δόσης 25 μικρογραμμαρίων(ίσης με το βάρος μερικών κόκκων αλατιού)μπορεί να δημιουργεί έντονες παραισθήσεις.

Λόγω της ομοιότητάς του με ένα χημικό συστατικό που βρίσκεται στον εγκέφαλο και της ομοιότητάς των παρενεργειών του με ορισμένα συμπτώματα της ψύχωσης, το LSD χρησιμοποιήθηκε από τους ψυχιάτρους στις δεκαετίες του 1940, του 1950 και του 1960. Ενώ οι ερευνητές απέτυχαν να ανακαλύψουν κάποια ιατρική χρήση του ναρκωτικού, τα δωρεάν δείγματα που δόθηκαν από τη Φαρμακοβιομηχανία Σαντόζ για πειράματα διανεμήθηκαν ευρέως, οδηγώντας έτσι στην ευρεία χρήση αυτής της ουσίας.

Το LSD διαδόθηκε τη δεκαετία του 1960 από άτομα όπως ο ψυχολόγος Τίμοθι Λίρι, ο οποίος ενθάρρυνε τους Αμερικανούς φοιτητές «να πάρουν ναρκωτικά, να αποκτήσουν επίγνωση του κόσμου γύρω τους και να απορρίψουν την κοινωνική κατάσταση». Αυτό προκάλεσε τη δημιουργία μιας ολόκληρης αντί-κουλτούρας χρήσης ναρκωτικών και διέδωσε τα ναρκωτικά από την Αμερική μέχρι το Ηνωμένο Βασίλειο και την υπόλοιπη Ευρώπη. Ακόμη και σήμερα, η χρήση του LSD στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι σημαντικά μεγαλύτερη από άλλα μέρη του κόσμου.

Τα προγράμματα της ψυχιατρικής για τη πλύση εγκεφάλου τα οποία εστιάστηκαν στο LSD και άλλα παραισθησιογόνα, δημιούργησαν μια γενιά εθισμένη στις παραισθήσεις.

Ενώ η αντί-κουλτούρα της δεκαετίας του 1960 χρησιμοποιούσε το ναρκωτικό για να ξεφεύγει από τα κοινωνικά προβλήματα, ο κόσμος της κατασκοπίας στη δύση καθώς και ο στρατός είδαν το ναρκωτικό σαν ένα ισχυρό χημικό όπλο. Το 1951, αυτές οι οργανώσεις άρχισαν μια σειρά πειραμάτων. Οι Αμερικανοί ερευνητές προειδοποίησαν ότι το LSD «είναι ικανό να καταστήσει ολόκληρες ομάδες ανθρώπων, περιλαμβανομένων των στρατιωτικών δυνάμεων, αδιάφορες προς το περιβάλλον τους και τις καταστάσεις, παρεμβαίνοντας στην αποτύπωση και την κρίση, δημιουργώντας ακόμη και φόβο, ανεξέλεγκτη σύγχυση και τρόμο».

Πειράματα πάνω στην πιθανή χρήση του LSD προκειμένου να μεταβληθούν οι προσωπικότητες των κατασκόπων και για τον έλεγχο ολόκληρων πληθυσμών συνεχίστηκαν μέχρις ότου απαγορεύτηκε επίσημα το ναρκωτικό στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 1967.

Η χρήση του LSD μειώθηκε τη δεκαετία του 1980, αλλά αυξήθηκε πάλι τη δεκαετία του 1990. Από το 1998 και για μερικά χρόνια το LSD άρχισε να χρησιμοποιείται πιο πολύ από τους έφηβους και τη νεολαία στα κλαμπ και σε ολονύχτια πάρτι. Η χρήση του μειώθηκε σημαντικά γύρω στο 2000.

Ψυχικά συμπτώματα. Γενικά, η επίδραση μιας παραισθησιογόνου ουσίας στον άνθρωπο είναι απρόβλεπτη και εξαρτάται από τη δοσολογία, την προσωπικότητα του χρήστη, τη διάθεση και τις προσδοκίες του, την προηγούμενη εμπειρία του με την ουσία και τις περιστάσεις. Αυτοί οι παράγοντες είναι ιδιαίτερα σημαντικοί στην περίπτωση του LSD, επειδή διαθέτει ψευδαισθησιογόνες ιδιότητές του μπορεί να είναι εξαιρετικά ισχυρές. Για παράδειγμα, εάν στον περίγυρο του χρήστη συμβεί ένα γεγονός που θα μπορούσε, υπό φυσιολογικές συνθήκες, να του προκαλέσει μια ήπια ανησυχία, υπό από την επήρεια του LSD, το γεγονός αυτό μπορεί να του προκαλέσει συντριπτικό φόβο. Στη “γλώσσα” των χρηστών, η κατάσταση αυτή είναι γνωστή ως “ταξίδι” (trip) και μπορεί αυτό να είναι “καλό” ή ένα “κακό”, ανάλογα με το είδος των ψευδαισθήσεων που θα επικρατήσουν.

Συνήθως, ο χρήστης αισθάνεται τα πρώτα αποτελέσματα 30 έως 90 λεπτά μετά τη λήψη. Τα ψευδαισθησιογόνα αποτελέσματα φθάνουν σε μια σταθεροποίηση (στο αναφερόμενο ως “plateau”) μετά από περίπου 1 έως 2 ώρες, με επαναλαμβανόμενες εξάρσεις της έντασης. Σε κάθε περίπτωση η λήψη LSD από ένα άτομο, χωρίς αυτό να βρίσκεται υπό την παρακολούθηση ειδικού, μπορεί να είναι μοιραία δεδομένου ότι το άτομο μπορεί να προβεί σε επικίνδυνες για τον εαυτό, και ίσως για τον περίγυρό του, ενέργειες.

Το lsd δημιουργεί σοβαρές αλλαγές στις σκέψη και στη διάθεση όπως:
– Ψευδαισθήσεις (ψευδαίσθηση είναι η αντίληψη μη υπάρχοντος ερεθίσματος, παραίσθηση είναι η αλλοιωμένη αντίληψη υπάρχοντος ερεθίσματος).Το LSD προκαλεί δραματικές αλλαγές στην αντίληψη, στις σκέψεις και στη διάθεση, όπως:

– Στρεβλή αντίληψη του χρόνου, π.χ. τα λεπτά μοιάζουν με ώρες

– Στρεβλή αντίληψη της απόστασης, της προοπτικής και του χρώματος, π.χ. τα μικρά αντικείμενα μπορεί να φαίνονται τεράστια και τα μεγάλα αντικείμενα μικρά, ένα κοντινό αντικείμενο μπορεί να φαίνεται πολύ απόμακρο και ένα απόμακρο αντικείμενο πολύ κοντινό

– Αλλαγή στη σχέση μεταξύ του χρήστη και των ατόμων του περιγύρου του, π.χ. αίσθημα συντροφικότητας και ενότητας, αλλά και αίσθημα τρόμου και απόλυτης μοναξιάς

– Φαινομενική “συγχώνευση” των αισθήσεων, π.χ. οι ήχοι γίνονται “ορατοί”, τα χρώματα “ακούγονται”, οι οσμές γίνονται αντικείμενα που μπορεί κάποιος να τα “αγγίξει”

– Απώλεια ελέγχου των διαδικασιών της σκέψης, π.χ. ασήμαντες σκέψεις αποκτούν παράλογες διαστάσεις

– Εμπειρίες μυστικιστικού ή θρησκευτικού χαρακτήρα (οι απόψεις αλληλοσυγκρούονται και η εγκυρότητα τέτοιων εμπειριών είναι αμφισβητήσιμη)

Πολλοί τακτικοί χρήστες δοκιμάζουν δυσάρεστες αντιδράσεις στο LSD κάποια στιγμή. Αυτό μπορεί να συμβεί ακόμη και την πρώτη χρήση της ουσίας και μπορεί να λάβει τη μορφή πολύ έντονων αισθημάτων φόβου, άγχους ή κατάθλιψης. Οι χρήστες μπορεί να αισθανθούν ότι έχουν χάσει την ταυτότητά τους και τη θέση τους στον κόσμο και μπορεί να αμφισβητούν την πραγματικότητα. Σε μερικές περιπτώσεις, αυτή η ψυχωσική κατάσταση διαρκεί αρκετές ημέρες ή ακόμα και περισσότερο.

Στις αρχές του 21ου αιώνα, και αρκετά χρόνια μακριά από την διακυβέρνηση Nixon, αναβίωσε η έρευνα της χρήσης του LSD και άλλων ουσιών για τη θεραπεία του αλκοολισμού και διάφοροι ερευνητές έχουν υποστηρίξει πως ενδέχεται να έχει θετικά οφέλη. Φυσικά από το «ενδέχεται» ως την αποδοχή παρεμβάλλονται χρόνια έρευνας και μεγαλύτερα δείγματα. Η Λίζα μου εξήγησε ότι ορισμένοι ιατρικοί οργανισμοί συνεχίζουν να υποστηρίζουν και να χρηματοδοτούν την έρευνα για τις πιθανές ιατρικές χρήσεις του LSD, ωστόσο η θεραπευτική χρήση του εξακολουθεί να παραμένει αποκλειστικά σε πειραματικό επίπεδο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν στο επιστημονικό έντυπο Journal of Nervous and Mental Diseases, θετικά είναι τα πρώτα αποτελέσματα από την φαρμακευτική χρήση της παραισθησιογόνου ουσίας LSD σε πάσχοντες από σοβαρής μορφής κατάθλιψη.  Η μελέτη έγινε από τον Ελβετό ψυχίατρο Peter Gasser σε ομάδα 12 ανδρών και γυναικών σε  ιδιωτική κλινική κοντά στη Βέρνη. Η χορήγηση του LSD έγινε στο πλαίσιο συνεδριών ψυχοθεραπείας για την αντιμετώπιση της σοβαρής κατάθλιψης σε καρκινοπαθείς και άλλους ασθενείς τελικού σταδίου.  Οι εθελοντές που πήραν μεγάλες δόσεις LSD (200 μικρογραμμάρια), εμφάνισαν κατά 20% μείωση των συμπτωμάτων κατάθλιψης, χωρίς να παρουσιάσουν κάποιες σοβαρές παρενέργειες. Όσοι πήραν μικρές δόσεις (20 μικρογραμμάρια), εμφάνισαν επιδείνωση των συμπτωμάτων άγχους. Όταν όμως, στη συνέχεια, και αυτοί πήραν την υψηλότερη δόση, εμφάνισαν επίσης βελτίωση.

Στην Αγγλία, ο Dr Robert επιστημονικός συνεργάτης του Imperial College, είναι ο πρώτος άνθρωπος στο Ηνωμένο Βασίλειο που μετά το 1971, κατάφερε να του χορηγηθεί νόμιμα LSD, ώστε να το χρησιμοποιήσει σε ανθρώπους εθελοντές.

Και παρόλο που η έρευνα στα ψυχοδηλωτικά έχει σημειώσει κάποια πρόοδο στην Αγγλία και στην Ελβετία, υπάρχουν εμπόδια κατά των ψυχοδηλωτικών ερευνών. Οργανισμοί όπως το “Heffter Research Institute” και ο “Διεπιστημονικός Σύλλογος Μελετών στα Ψυχοδηλωτικά” (MAPS) χρηματοδοτούνται από ιδιώτες χορηγούς και δεν έχουν την οικονομική άνεση για να κάνουν ακριβές, μεγάλης κλίμακας δοκιμές σε ανθρώπους που θα μπορούσαν να δώσουν αξιόπιστα αποτελέσματα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Φυσικά τα $82,765.95 που η κοινότητα του reddit μόλις δώρισε στο MAPS θα βοηθήσουν αρκετά.

 

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ από το Νational Geographic.



πηγές: thecricket.gr, wikipedia

Previous Article

Η δραστηριότητα του εγκεφάλου μας είναι τόσο μοναδική όσο τα δακτυλικά αποτυπώματα

Next Article

Πως θα φαινόταν σε εμάς αν στη θέση της Σελήνης υπήρχαν άλλοι πλανήτες;

Διαβάστε επίσης: