Η «αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι»

Author: Χωρίς σχόλια Share:

Όσο πιο βαρύ είναι το φορτίο , όσο πιο κοντινή στη γη είναι η ζωή

μας, τόσο είναι πιο αληθινή πιο πραγματική. Σ΄ αντιστάθμισμα, η

ολική απουσία του φορτίου κάνει το ανθρώπινο ον να γίνεται πιο

 ελαφρύ από τον άνεμο , να πετάει , να απομακρύνεται από τη γη

από το  γήινο είναι, να μην είναι παρά μόνο κατά το ήμισυ αληθινό

 και οι κινήσεις του να είναι εξίσου ελεύθερες όσο και χωρίς

σημασία.

-Απόσπασμα από το έργο του Μ. Κούντερα, «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι»

 

Ο σύγχρονος κόσμος που βιώνει το υποκείμενο σε άμεση αλληλεπίδραση με τη κοινωνία, φέρει τα χαρακτηριστικά της υστερίας, αν και αυτά ταιριάζουν με τη πάροδο του χρόνου στα αντίστοιχα της ψύχωσης, όπου βασίζονται στην αποφυγή του βιώματος της έλλειψης.

Η εισαγωγή της νεωτερικότητας υποσκελίζει το παραδοσιακό από τη θέση που κατείχε σε παλαιότερες μορφές κοινωνιών, χωρίς όμως να χάνει ποτέ την αίγλη του, διατηρώντας μονίμως το πειρασμό επιστροφής σε αυτή τη πρότερη κατάσταση. Οι έννοιες λέξεων όπως αγάπη, μίσος επαναπροσδιορίζονται παίρνοντας νέες μορφές, που εν συνεχεία δημιουργούν στο υποκείμενο μια σύγχυση οδηγώντας το στην κατάθλιψη.

Στην προσπάθεια του το υποκείμενο να επιβιώσει εντός του νέου και εν μέρει άγνωστου περιβάλλοντος, εγκλωβίζεται στις φαντασιώσεις του. Αποτέλεσμα της προαναφερθείσας τακτικής είναι η άτακτη επικάλυψη του κενού της έλλειψης του που φέρει έτσι κι αλλιώς ως αυτό που είναι καθώς και η ουσιαστική ακινητοποίηση της δικής του επιθυμίας.

Δηλαδή, το υποκείμενο δεν είναι σε θέση να εκτελέσει ένα ηθικό αίτημα μέσω της ανάληψης του βάρους της ευθύνης που φέρει και της ελευθερίας του, ως κάτι που αφορά την εμπειρία της έλλειψης και ορίζεται ως μια δοκιμασία της μελαγχολίας.

Ουσιαστικά, αυτό ορίζεται στο έργο του Μίλαν Κούντερα ως η «αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι», η δόμηση της πραγματικότητας πάνω σε φαντασιώσεις διαγράφοντας ουσιαστικά το κενό που δημιουργεί η έλλειψη ως χαρακτηριστικό του ομιλούντος.

του Σάββα Λαζαρίδη

 

Previous Article

Η “Μεταμόρφωση” του Κάφκα, ως αποτύπωμα της “βίαιης” οικογενειακής συμπεριφοράς.

Next Article

Το αθώο παιδί της Δύσης

Διαβάστε επίσης: