« Η ανθρωπότητα και ο πλησίον »

Author: Χωρίς σχόλια Share:

« Η ανθρωπότητα και ο πλησίον »

Βλέποντας καθημερινά όλους αυτούς τους ψηφιακούς ανθρωπιστές, τους ηθικολόγους, τους ετοιμοπόλεμους κάθυγρους των δυσάρεστων γεγονότων, τους άτεγκτους της Δικαιοσύνης -οι οποίοι κατά Μάνο Χατζιδάκι « περιφρουρούν την ουσία του νόμου όσο και η Αγία Αθανασία του Αιγάλεω περιφρουρεί την αγιοσύνη και το χριστιανισμό »- μου γεννιούνται ορισμένα αφελή ερωτήματα:

Τι χρόνος τούς απομένει για τον άνθρωπο, μέσα στο χρόνο που αφιερώνουν για να σώσουν την ανθρωπότητα;

Πενθώντας νυχθημερόν τους νεκρούς της επικαιρότητας, διατηρούν άραγε αποθέματα πένθους και για τους προσωπικούς τους θανόντες;

Μπορούν να αποδώσουν δικαιοσύνη και « με ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί »;

Διακρίνουν ανάμεσα στα συλλογικά τους οράματα, το όνειρο του παιδιού που γαντζώνεται στα μάτια τους;

Τι περισσεύει από το « αγελαίο ένστικτο » της ηθικής τους και για τις κατ’ ιδίαν τους σχέσεις;

Στις πόσες δημοσιευμένες « ζωές των άλλων » κερδίζουν αδημοσίευτη δική τους ζωή;

« Όχι, σας παρακαλώ –διαμαρτύρεται ο Λουδέρ, όταν έρχονται να τον ψάξουν ακόμη μια φορά για να υπογράψει κάποιο ανθρωπιστικό μανιφέστο ή για να συμμετάσχει σε κάποια συνάντηση για τον καταπιεζόμενο λαό- Το να αγαπάς την ανθρωπότητα είναι εύκολο, το δύσκολο είναι να αγαπάς τον πλησίον σου »

 

Χούλιο Ραμόν Ριμπέϊρο / «Ρήσεις του Λουδέρ»
 Μετάφραση: Βλάσης Παπαπετρόπουλος
Σπύρος Αραβανής / Ποιείν

 

Previous Article

Βασίλης Ραφαηλίδης – Περί αναρχίας

Next Article

Ο τζόγος, ως ένας από τους σκληρότερους εθισμούς

Διαβάστε επίσης: