Σχιζοφρένεια: Η νόσος που αντιμετωπίζει το 0,5% του πληθυσμού

Author: Χωρίς σχόλια Share:

Παραθέτουμε ένα απόσπασμα του ορισμού της σχιζοφρένεια όπως περιγράφεται από ασθενή της:

 

«Μόλις είχα γίνει 21 ετών και η ζωή μου είχε φερθεί πολύ γενναιόδωρα. Είχα μόλις αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο με άριστα και είχα γίνει δεκτός για διδακτορικό με υποτροφία (που ισοδυναμεί με το να γίνεσαι δεκτός στους Ολυμπιακούς αγώνες) με επιβλέποντα καθηγητή μέλος του κοινοβουλίου της Μεγάλης Βρετανίας! Τι θα μπορούσε να πάει λάθος; Τίποτα, ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν. Και τότε συνέβη: η σχιζοφρένεια. Άρχισε να εμφανίζεται σταδιακά, όχι σαν κάτι ξαφνικό, αλλά δεν υπήρχαν προειδοποιητικά σημάδια. Στο σχολείο, κανείς δε θα σου μιλήσει για την πιθανότητα να νοσήσεις κάποια στιγμή από ψυχική ασθένεια. Καμιά πληροφορία δεν ήταν διαθέσιμη για να καταλάβω τι μου συνέβαινε. Είχα ακούσει για τη σχιζοφρένεια αλλά νόμιζα πώς είναι κάτι σαν διπλή προσωπικότητα. Αυτή η κατάσταση με τρόμαζε πολύ, καθώς δεν ήμουν σε θέση να βοηθήσω τον εαυτό μου.

 

Τα πρώτα χρόνια έμενα στο πανεπιστήμιο του Southampton, στην άλλη άκρη της χώρας, μακρυά από το σπίτι και την οικογένειά μου. Καθώς τα συμπτώματα στην αρχή δεν ήταν τόσο έντονα, μπορούσα να ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις μου. Μέσα στο μυαλό μου άκουγα συνεχώς ανθρώπους να μου μιλάνε για τις πράξεις μου, τη συμπεριφορά και τις σκέψεις μου (αλλά άνθρωποι δεν υπήρχαν γύρω μου!). Κατέληξα τελικά να ασχολούμαι περισσότερο με αυτά παρά με την δουλειά μου και έτσι έπρεπε να τα εγκαταλείψω όλα και να επιστρέψω στο σπίτι μου. Ακριβώς την κατάλληλη στιγμή.

 

Τα συμπτώματά μου, “ιδιαίτερα σοβαρά”, όπως τα χαρακτήρισε ο ψυχίατρός μου ήταν τα εξής: άκουγα συνέχεια τους γείτονές μου να χτυπούν με μανία τους τοίχους, με σκοπό να παίξουν με τα νεύρα μου. Ή τουλάχιστον αυτό νόμιζα. Ο μόνος τρόπος για να μην τους ακούω ήταν όχι απλώς να φεύγω από το σπίτι, αλλά να απομακρύνομαι όσο το δυνατόν περισσότερο. Αυτό σήμαινε προφανώς ότι απέφευγα τους πάντες. Περιπλανιόμουν στην ύπαιθρο τις νύχτες, προσπαθώντας να αποφύγω κατοικημένες περιοχές, από όπου θα συνέχιζαν να ακούγονται οι χτύποι. Είχα παραλήρημα και ακουστικές ψευδαισθήσεις ταυτόχρονα.

 

Η συνέχεια εδώ

Ένα επιμορφωτικό ντοκιμαντέρ για τους ανθρώπους, που αντιμετωπίζουν κάποιον συγγενή τους με τη δύσκολη αυτή ασθένεια.

 

https://www.youtube.com/watch?v=j4dycEMQaLw

 

Previous Article

Σωκράτης | Ντοκιμαντέρ

Next Article

Αφιέρωμα στον Νικόλα Άσιμο

Διαβάστε επίσης:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.

nine − four =